Van buurman naar vrijwilliger
Henk woont al jarenlang in de buurt van Lambertijnenhof en kende de locatie al goed. “Dertig jaar geleden werd de zorgwijk gebouwd. Buurtbewoners met een medische indicatie mochten hier destijds komen zwemmen. Ik kwam hier regelmatig en dacht toen al: wat hangt hier een leuk sfeertje.”
Na zijn pensioen ging Henk op zoek naar vrijwilligerswerk. Via een vrijwilligerswebsite kwam hij opnieuw bij S&L Zorg terecht. “Ik woon hier nog geen 150 meter vandaan en heb altijd gezegd: als ik nog eens van werk zou veranderen, zou ik hier willen werken.” Een gesprek met vrijwilligerscoördinator Sabine bevestigde dat gevoel. “Het klikte meteen.”
Een fietsmaatje voor Riny
Zijn eerste vrijwilligersrol was als fietsmaatje van Riny. “Mijn rug liet het toen nog toe en ik ben met hem gaan fietsen op de duofiets. We hebben samen veel gelachen en van alles meegemaakt. Zoals die keer dat het weer plots omsloeg. We waren bijna thuis. Het zonnetje scheen nog en we hadden een mooi ritje achter de rug. Ineens kwam het met bakken uit de hemel. Riny keek echt zo van: en nou? Ik pakte hem vast en zei: ‘Riny, wij komen wel thuis hoor jongen.’ We waren allebei drijfnat tot aan onze onderbroek. Dan valt er niets meer te bespreken. Dat vertrouwen, dat hij weet: jij gaat dit oplossen voor mij, dat is heel bijzonder.”
De kustwacht van het zwembad
Door zijn rugklachten moest Henk stoppen met fietsen, maar zijn betrokkenheid bij de bewoners bleef. Toen Sabine hem vertelde dat er iemand nodig was om te helpen bij het zwemmen, hoefde Henk niet lang na te denken. “Elke woensdagochtend ben ik als ‘kustwacht’ aanwezig bij het zwembad. Ik help waar nodig en geniet vooral van de bewoners. Met Robbie gooi ik balletjes over. Met Jasmijn kan ik lekker kletsen. Ik vind die groep geweldig.”
Wat hem vooral raakt, is de puurheid van de bewoners. “Het zijn allemaal mensen met hun eigen karakter. Wat ik interessant vind, is dat veel van hen niet kunnen praten. Stel je voor dat je niet kunt vertellen wat er in je omgaat. Ik vind het bijzonder om te zien hoe zij toch laten merken wat ze voelen.” Volgens Henk kunnen we veel leren van de bewoners. “Wij zijn ons vaak heel bewust van wat we niet kunnen. Als je daar steeds de nadruk op legt, wordt het leven zwaar. Deze mensen hebben een bepaalde levensfilosofie ontwikkeld: binnen hun mogelijkheden maken ze er iets moois van. Het zijn echte levenskunstenaars.”
“Het zijn echte levenskunstenaars.”
Muziek verbindt
Naast het zwemmen ontdekte Henk nog een andere plek binnen S&L Zorg: de huisband. Elke donderdagmiddag speelt hij mee met de muzikale groep onder begeleiding van muziekbegeleider Sander. Bij de huisband kreeg Henk ook zijn bijnaam. “De eerste keer dat ik kwam, vroeg Rik hoe oud ik was. Toen ik mijn leeftijd zei, antwoordde hij: ‘Dan ben jij de oudste. Vanaf nu noem ik jou opa Henk.’ En zo heet ik nu bij de hele band.”
Meer krijgen dan geven
Voor Henk draait vrijwilligerswerk niet om wat hij komt brengen. “Ik heb ooit gezegd dat zij meer aan mij geven dan ik aan hen. Dat zit in de kleine momenten: een lach, een blik, samen muziek maken of gewoon samen genieten. Je hoeft niet iets groots te doen. Aanwezig zijn, aandacht geven en samen plezier maken… dat is vaak al genoeg.”
